October 10, 2007 - was my wedding day. Bonggacious na kasal but run away bride nga lang. I was absent in my wedding because i was really against with the arrangement especially, there are lots of mistakes in the wedding. There’s a girl between me and my husband who can cut his throat just to be married in my husband at nagtagumpay din naman sya sa kasal nila. but what’s wrong is nauna na pala kaming ikasal kesa sa kanila. My in-laws told me that, 12 cars na malalaki sakyan nila full pack, pati topload full din. although i was absent in the wedding, it was bongga. Lol, hindi ko na kelangan isalaysay pa ang naging wedding nila baka may magalit na naman. After the wedding, sa tradition namin merong tinatawag na PUGAD. sa Pugad namin, deretso na yong kandori. ang pugad nila sa akin ay completong lamas, palapa, isang galong tuyo at lana with suka, isang sakong bigas at mga manok, natives and poultry samantalang sa kabila, hahaha i don’t know. yaw ko ng sabihin.
kahit against ako sa kasal, dahil sa turuan sakin ng mga magulang kong magtiis muna. ginawa ko din ang responsibility ko bilang asawa nya kahit papaano masaya naman kasi lahat ng hinihiling ko binibigay sakin. ok lang ata na hindi sya makakain basta ok ako eh.. naramdaman ko yon nong mabuntis ako na lagi akong nahohospital, d sya natutulog kasi mas gusto nya akong bantaya.. im so lucky. and then …..
july 21, 2008 - Mohammad Jalani Hadji Jamel Montila JR. born. My precious baby na para daw binili sabi ng mama ko. malaki ang capital ng baby ko hehe. i was very happy nong marinig kong umiyak sya hehe kahit sa tiyan kong lumabas hehehehe.. ngayon, dalaga na ulit ako. ang baby ko ang mga lolo’t lola nya ang mag-aalaga. mas maaalagaan sya don kasi maraming mag-aalaga sa knya. mas maigi ng ako lang inaalagaan ng asawa ko kesa wala kaming time dahil sa baby namin. sweetttttttttttt noh? inaalagaan nya ako eh baka magkasakit pa baby namin kasi d nya maasikaso kasi hindi pa ako magaling eh. mahirap kasi process ng pagkapanganak ko. Muntik na akong magbuwis ng buhay.. hay naku.
Nong nasa hospital kami, dumating si ang lahat ng manugang ko, si iya, bapa esmail, si ama, daddy at ibang mga tita ng asawa ko at mga pinsan nyang galing Ilian pero mas hanga ako kay mommy, tita ng asawa ko. sya naghospital sakin. syempre hindi rin nagpapatalo mga magulang ko, completo mga parents ko don pati nga lola ko. ang hindi lang dumating ay ang isang kapatid ni abe na babae.
after sa hospital, kina mommy na kami nagstay muna kasi magpapagaling lang muna daw ako bago ako iuwi sa marawi. 5 days kami don sa bahay nila. asikasong asikaso nya ako. I love you mommy.. at isa pa. yong lola ng asawa ko andon.. inalagaan din nya kami ng anak ko pati ang ome ko. ang bait talaga nila sa akin.. I love them all. yong mga pinasan din ng asawa ko, ang sasayang kasama.. hehehehe.
this coming monday, magkandori kami inshaallah.. hehehe..
mabuhay mohammad jalani jr.